تقصیر من نبود که از بچه گی حسرت کسی را داشتم که فقط  از توی قاب لبخند میزد.

 دیگران با پیرمردهایی به مدرسه می آمدند که شبیه هیچ قصه ای نبودند

و من مجبور بودم  قاب کهنه را هر روز  به مدرسه ببرم.

 هیچ کس نمی فهمید پدربزرگ حتا از توی قاب هم پدر  بزرگ ست.

پ.ن.۱: اگر تا امشب سعی میکردم حس مادرانه را درک کنم ، حالا با خیال آسوده نام مادر را از زنی که قاتل بهنود است پس میگیرم. او کینه نام دارد.

پ.ن.۲: راهی سفرم

پ.ن.۳: تمام عشق و لبخندم را نثار مادرم میکنم و مادر ِ مادرم.

پ.ن.۴: چرا؟

شهری بودم بی دفاع

و هیچ فلسفه ای پشت دیوارهایم نبود

حتا زنده به گور شدن را از بر نشده بودم

تهی از غبار و عبور

.

.

.

تو شبی مرا فتح کردی که هنوز  معنای اشک و باران را نمی فهمیدی

و من در خود طفل تازه ای را دفن کرده بودم

خیلی سعی کردم سکوت کنم. با خودم کلنجار رفتم که قضاوت نکنم

به قول پدرم ، مادر نیستم که بفهمم . به قول مادرم ، مهر مادری منطق نمی فهمه

به قول شوهرم اگر کسی به تو نگاه چپ کنه پدرت .....

اما ..

من دو شبه که نمیتونم بخوابم.

مادر تو میتونی بخوابی؟

کاش کس دیگری صندلی رو از زیر پای بهنود کشیده بود.

کاش نهنگ تو بودم.

سیاه.

سپید.

همرنگ موهایم.

خودکشی های مرا هرگز نفهمیدی.

پ.ن: این شعر تکراریست.

گفتی کاش بیشتر می ماندی

نرفتم و به صدای قلبت گوش نکردم. اما تو کردی.

پاهایم کشیده شد بر نرمی بسترت، اما تو نبودی.

خیره ماندم به سقف.

گفتی پس دیدی؟؟!!

                                    دیده بودم

پیش از سرنگونی ات از فراز جدولها و سکوت خانه دیده بودم

 و می بینم شکاف عمیقی را که از وحشت تنهایی سیاه شده میان ابروانت

و چروک انگشتانم را سپید ، زیر دستهایت که گرم بود.

پرسیدی...

همیشه می پرسی

آری سقوط مورب ات را بر سنگ.. سنگ ... سنگ ِ پیاده رو ها که نه. قبرستان دیده بودم.

دیده بودم چگونه غسل میدهند میت را اما....

یادت هست ملحفه بر شانه های برهنه ات میکشیدم؟ که مبادا  ذکام را بهانه کنی و از خود برانی ام باز؟!

دیده بودم سنگ لحد چگونه مینشیند بر تارک پیشانی اما....

با اخم هم زیبایی و مردانه

چقدر مشکی به تو می آید

شبهای جمعه چشم به راهم

چونان پنجشنبه های کشدار پیشین.

اینجا دیگر مردانگی ات به کار نمی آید

فاتحه نخوانده نرو

می خواهم پنجره ای باز کنم

کودکم

بخواب آسوده در خون پدر

که اگر بیایی ناگزیرم ! "مروه الشربینی*" بنامم ات

هرگز .

هرگز.

جای تو اینجا نیست

اینجا نیست

جا نیست

جان...

نمی توانم بر عکس آسمان دلخوش ات سازم  و از اینروزها نگویم

لالایی من ترجمان مویه ی تهمینه و پستانم فواره ی خون ِ نداهاست.

زهرخند  سلاطین را تو تاب نخواهی آورد...

هرگز

هرگز

هرگز

آسوده بخواب در قلب من

* مروه الشربینی نام زنی ست که به جای ندا از وی حمایت میشود و خونخواهی اینچنین

می ترسم.

از خودم.

از دلواپسی  مادرم.

از نیمه شب های کابوس زده ام.

و از صدایی که هرگز نشناختم.....