خوان چندم بود که باران نمی بارید اما من از توهم پاییز گونه ام خیس بود و در کوچه ای دراز که نه بر پله ها گسترده شده بودم.

تو آمدی ترسان

از وحشت سکوت من ، میخکوب رو به رویم ایستاده بودی.

نرفتی

هیچ نگفتی

دستم می لرزید

برایم شراب آوردی که توبه کنم

برایم تمام چراغ ها را سوزاندی تا آرام با دردی مزمن به خواب روم

برایم تمام حرفهای نگفته را نگفتی و من می دانستم.

همه چیز را

صدای قلب ات هراسان بود.

خوان چندم بود که رقصیدم

با نگاه ات مرا می چرخاندی و من خود را به چشمانت سپرده بودم

تا جهان رقصید و من سجده کردم

تن ات چه سرد بود و نگاهت

خوان چندم بود که گم شدیم

پنجره ها بسته بودند که صاعقه زد

چونان کودکی رها شده در بیابان به هر طرف چنگ میزدم.

شمال و جنوبی نبود.

تنها من بودم و من.

تو رد پایت را گم کرده بودی من شانه هایت را.

و تو را

و تو را

و تو را...

خوان آخر نبود که فهمیدم تنها من ماندم و نطفه ای از آسمان در بطنم.

این سر آغاز ماجرا بود.