امروز فهمیدم.

کنون درد میکشم و آرزو میکنم که ای کاش نمی فهمیدم.

فهمیدم زن بودن چه وظیفه ی سختی ست.

فهمیدم روی جدول ها نمی توانم پرواز کنم. (در کودکی میتوانستم)

فهمیدم گم شده ام.

فهمیدم کسی گم شدن مرا نفهمیده.  و کسی نفهمید من دیگر پشت آن پنجره نیستم.و نفهمید..

فهمیدم سیبی که پدر خورد طعم توت فرنگی داشته.

فهمیدم آرزوهایم تا آسمان دوم بیشتر نمیرود. (در کودکی تا طبقه هفتم میرفت)

فهمیدم بزرگ شده ام و بالغ.(۲۷ سالگی دیگر بلوغ به حساب می آید اما من هنوز پانزده سال بیشتر ندارم)

فهمیدم کابوسهای نیمه شبم را تعبیری نیست. نه چپ نه راست.

فهمیدم رنگها رنگ باخته اند.

فهمیدم سکوت علامت رضا نیست.

فهمیدم آب نطلبیده مراد نیست بهانه ای ست برای قربانی.

فهمیدم زندگی تعریف تازه ای پیدا کرده

فهمیدم دیگر نمی توانم. نمی توانم. نمی توانم........

و من خسته ام.

 خسته ام.

 خسته ام.

 خسته ام.

و من درد می کشم.

 درد می کشم.

 درد می کشم.

 درد می کشم.

اینجا می توانی با صدای بلند آواز بخوانی .

تا ته جاده را بی آنکه پلک بزنی وجب کنی.

می توانی بدون نقطه  و کاما شعر بگویی و گور پدر رسم الخط.

می توانی داستانت را به هر کسی تقدیم کنی  یا حتا هیچ کس.

بدون اینکه به انتشار اکاذیب متهم شوی برای کودکت لالایی بخوانی.

اینجا می توانی بدون ترس از فلسفه زندگی ات حرف بزنی.

چشمانت را ببندی و طعم گس شرابی را که سال پیش خوردی مزه مزه کنی.

اینجا تا رهایی دو قدم  بیشتر نمانده.

می توانی لواشک را با بوی مورچه ببلعی بی آنکه مریض شوی.

اینجا می توانی بخوابی بخوابی بخوابی

به عشق فکر کنی ، به فرار ، به…

اینجا می توانی بزرگترین نمایش زندگی ات را بازی کنی. حتا با سر لارنس الویه هم بازی شوی در فلان جشنواره داور.

 فلان کس را به قتل برسانی و دیگری را آهسته نه وحشیانه ببوسی.

ای وای به کجا رسیدیم.

اینجا خیال من است . آهسته گام برندار ، به هوا بپر.

اینجا تا رهایی فاصله ای نیست. پرواز کن

سیگار بر لبم بود که برخاستی.

اندیشیدی گریسته ام

اما تنها اشکی فروچکید از وهم سیگار

بی هیچ اندوهی.