من اینجا بس دلم تنگ است و ای بابا  ! راه دور چرا؟ همین مانده مارا که باید

"همرنگ جماعت شو" را پیشه کنیم.

ما هم منتظر هش

میتازیم  به سوی آن سوی بوم .

من که فاش نمیگویم آنچه را که تو میدانی و میدانی که میدانم

اما چه سود که پاپتی تر از چشمانم ندیدم که هیچ رازی را در دل نگه نمیدارد.

از هر چه میرسد ز آسمان، شعف ناکیم که هی روزگارست دیگر و باز هم قبضهای

پرداخت نشده  تلمبار تر از موی شما آن سوی تاقچه گرت و خاک میخورند.

با ما به از این باش ، نه چه سان که هر کس و نا کسی دریابد که آب از سر ما صد نی

رد شده .

باشد،

لجنها را از دهانمان که پاک کنیم ، تازه میشویم  مشابه مقدسین که ای کاش ...

بگذریم !